مقاله در مورد امام حسین(ع)

لینک *پایین مطلب*

فرمت فایل:Word (قابل ویرایش و آماده پرینت)

تعداد صفحه:16

فهرست مطالب

چکیده&zwnj

مقدمه&zwnj

دوران&zwnj کودکی&zwnj سیدالشهدا(ع)

حسین&zwnj و نسب&zwnj

حسین&zwnj و صورت&zwnj و سیرت&zwnj

حسین&zwnj بر دوش&zwnj پیغمبر(ص)

حسین&zwnj و فدایی&zwnj شدن&zwnj ابراهیم&zwnj

حسین&zwnj (ع) و لباس&zwnj های&zwnj مختلف&zwnj

چند روایت&zwnj در مورد حسنین&zwnj

نماز گزاردن&zwnj ِ حسین&zwnj بر پدر و برادر و خواهرش&zwnj

حسین&zwnj (ع) و شرافت&zwnj

حسین&zwnj (ع) و صبر و شکیبایی&zwnj

مراحل&zwnj زندگی&zwnj حسین&zwnj بن&zwnj علی&zwnj (ع)

مبارزات&zwnj حسین&zwnj بن&zwnj علی&zwnj (ع) در دوران&zwnj قبل&zwnj از امامت&zwnj

در جبهه&zwnj های&zwnj نبرد با ناکثین&zwnj و قاسطین&zwnj

حسین&zwnj و وفاداری&zwnj در پیمان&zwnj معاویه&zwnj

مخالفت&zwnj حسین&zwnj با معاویه&zwnj در بیعت&zwnj یزید

پیام&zwnj آوران&zwnj قیام&zwnj کربلا

آثار سیاسی&zwnj رخداد کربلا در شیعه&zwnj

حکمت&zwnj شهادت&zwnj امام&zwnj حسین&zwnj (ع)

چکیده&zwnj
اِن&zwnj َّ الحُسین&zwnj َ مِصْباح&zwnj ُ هدی&zwnj و سَفینَة نجات
تاریخ&zwnj گذشته&zwnj ، تومار بازی&zwnj است&zwnj در برابر تومار بسته&zwnj آینده&zwnj . به&zwnj وسیلة&zwnj این&zwnj تومار باز،باید بخش&zwnj بسته&zwnj را گشود و خطوط&zwnj حرکت&zwnj آینده&zwnj را ترسیم&zwnj کرد، و از زندگانی&zwnj گذشتگان&zwnj درس&zwnj هایی&zwnj فراون آموخت
امام&zwnj حسین&zwnj (ع) از جهات&zwnj فضیلت&zwnj و کمال&zwnj اخلاقی&zwnj بر همه&zwnj کس&zwnj برتری&zwnj و رجحان&zwnj داشته&zwnj است&zwnj . عشق&zwnj و اراده&zwnj ، صبر و فداکاری&zwnj ، حسن&zwnj خلق&zwnj ، تواضع&zwnj ، ادب&zwnj ، بخشش&zwnj ، صله&zwnj رحم&zwnj ،راستی&zwnj ، درستی&zwnj ، عبادت&zwnj ، فراست&zwnj و ذکاوت&zwnj ، شجاعت&zwnj و شهامت&zwnj ، آزادی&zwnj و سعادت&zwnj ، فداکاری&zwnj وگذشت&zwnj ، امیدواری&zwnj و آرزو، شرافت&zwnj و عشق&zwnj ، مرام&zwnj و مسلک&zwnj ، سیاست&zwnj ملی&zwnj و مظلومیت&zwnj اجتماعی&zwnj ، بر همه&zwnj کس&zwnj صراحت&zwnj دارد که&zwnj اگر حسین&zwnj (ع) نبود این&zwnj کلمات&zwnj معنا نمی&zwnj شد.
حسین&zwnj (ع) از جهت&zwnj امامت&zwnj و ولایت&zwnj با پدر و برادرش&zwnj در یک&zwnj سطح&zwnj قرار داشته&zwnj اند وسایر ائمه&zwnj هدی&zwnj هم&zwnj در همان&zwnj صف&zwnj بوده&zwnj اند ولی&zwnj هر یک&zwnj از آنها در بروز خصال&zwnj و مکارم&zwnj شخصی&zwnj یک&zwnj اهمیت&zwnj و مزیت&zwnj خاصی&zwnj داشته&zwnj اند و از میان&zwnj همه&zwnj آنها حسین&zwnj (ع) ویژگی&zwnj خاصی&zwnj دارد، زیرا او مکتب&zwnj تربیتی&zwnj خاصی&zwnj گشود و در مکتب&zwnj عملی&zwnj خود درس&zwnj فضیلت&zwnj واخلاق&zwnj داد و روش&zwnj اخلاقی&zwnj او و پرورش&zwnj تربیتی&zwnj او چنان&zwnj بود که&zwnj پیغمبر(ص) و علی&zwnj (ع) و خلفاو اصحاب&zwnj همه&zwnj ، در اکرام&zwnj و احترام&zwnj او تأکید و مبالغه&zwnj داشتند و حتی&zwnj معاویه&zwnj که&zwnj رقیب&zwnj سرسخت&zwnj او، پدرش&zwnj و برادرش&zwnj بود حضوراً و غیاباً نسبت&zwnj به&zwnj حسین&zwnj نهایت&zwnj احترام&zwnj می&zwnj کرد واعتراف&zwnj به&zwnj مقام&zwnj و فضیلت&zwnj او می&zwnj نمود.
مقدمه&zwnj
ای&zwnj گشته&zwnj فلک&zwnj منور از رأی&zwnj حسین &zwnj افتاده&zwnj ملک&zwnj چو سایه&zwnj در پای&zwnj حسین&zwnj
شد رنگ&zwnj قمر عارض&zwnj زیبای&zwnj حسین &zwnj طوبی&zwnj خجل&zwnj از قامت&zwnj رعنای&zwnj حسین&zwnj
ای&zwnj گشته&zwnj عیان&zwnj بنزد اقبال&zwnj حسین &zwnj دانسته &zwnj زقول &zwnj نبوی &zwnj حال &zwnj حسین&zwnj
خواهی&zwnj که&zwnj خداوند تو را دارد دوست &zwnj در دل&zwnj جا ده &zwnj محبت&zwnj آل&zwnj حسین&zwnj
ملل&zwnj پیشرفتة&zwnj جهان&zwnj ملتی&zwnj هستند که&zwnj برای&zwnj آینده&zwnj شان&zwnj از گذشته&zwnj سرمشق&zwnj گیرند ومسیر بزرگان&zwnj ، آباء و اجداد و اقوام&zwnj خود را انتخاب&zwnj کنند تا به&zwnj مطلوب&zwnj خود برسند. ملت&zwnj رستگار آن&zwnj است&zwnj که&zwnj اخبار تاریخی&zwnj ـ ملی&zwnj خود را حفظ&zwnj و در آن&zwnj سیر کند تا به&zwnj سرحد کمال&zwnj نائل&zwnj گردد.
جالب&zwnj ترین&zwnj صفحات&zwnj اوراق&zwnj گذشته&zwnj تاریخ&zwnj ، شرح&zwnj حال&zwnj رجال&zwnj و پیشوایان&zwnj جامعة&zwnj بشری&zwnj است&zwnj که&zwnj برای&zwnj سعادت&zwnj خانواده&zwnj یا ملت&zwnj خود قیام&zwnj کرده&zwnj و گام&zwnj های&zwnj بلند برداشته&zwnj و باخطرات&zwnj خانمان&zwnj برافکن&zwnj مبارزه&zwnj کرده&zwnj اند و در نتیجه&zwnj ، نسل&zwnj آینده&zwnj و اخلاف&zwnj آن&zwnj ها از این&zwnj مجاهدت&zwnj برای&zwnj پیشرفت&zwnj و ارتقاء فردی&zwnj و جمعی&zwnj استفاده&zwnj نموده&zwnj اند. بهره&zwnj گیری&zwnj از سیرة&zwnj بزرگان&zwnj ، سنت&zwnj بشری&zwnj است&zwnj که&zwnj هر قوم&zwnj و ملتی&zwnj آداب&zwnj و عادات&zwnj ، حرکات&zwnj و سکنات&zwnj ، کردار وگفتار بزرگان&zwnj خود را به&zwnj عمل&zwnj گذاشته&zwnj و به&zwnj صورت&zwnj شئون&zwnj ملی&zwnj و رسوم&zwnj اجتماعی&zwnj درآورده&zwnj است&zwnj . پس&zwnj مجموعة&zwnj اندیشه&zwnj و گفتار و کردار بزرگان&zwnj یک&zwnj قوم&zwnj آداب&zwnj ملیت&zwnj و شئون&zwnj قومیت&zwnj آن&zwnj جامعه&zwnj را تشکیل&zwnj می&zwnj دهد.
هرکه&zwnj ناموخت&zwnj از گذشت&zwnj روزگارهیچ&zwnj ناموزد زهیچ&zwnj آموزگار
میلاد سید الشهدا
اشعة&zwnj آفتاب&zwnj وجود مبارک&zwnj « با سوابقی&zwnj که&zwnj جبرئیل&zwnj به&zwnj پیغمبر خدا از مولود او خبرداده&zwnj بود» روز پنج&zwnj شنبه&zwnj سوم&zwnj شعبان&zwnj سال&zwnj چهارم&zwnj هجرت&zwnj در مدینه&zwnj از مشرق&zwnj دامان&zwnj فاطمه&zwnj زهرا3 در خانة&zwnj امیرالمؤمنین&zwnj (ع) پرتو افکن&zwnj گردید. او دومین&zwnj ثمرة&zwnj پیوند فرخندة&zwnj علی&zwnj (ع) و حضرت&zwnj فاطمه&zwnj 3 بود.
حسین&zwnj بن&zwnj علی&zwnj (ع) در دوران&zwnj خود به&zwnj شجاعت&zwnj و آزادگی&zwnj و ایستادگی&zwnj در برابر ستم&zwnj شهرت&zwnj داشت&zwnj . میلادش&zwnj مانند زندگانی&zwnj و شهادتش&zwnj شگفت&zwnj انگیز است&zwnj . حضرت&zwnj در مدت&zwnj زندگی&zwnj خود در کنار جدش&zwnj رسول&zwnj خدا(ص) با آن&zwnj حضرت&zwnj مأنوس&zwnj بوده&zwnj و حتی&zwnj وقت&zwnj نماز از آن&zwnj حضرت&zwnj جدا نمی&zwnj شد. رسول&zwnj خدا(ص) سخت&zwnj به&zwnj او و برادرش&zwnj اظهار علاقه&zwnj کرده&zwnj و با جملاتی&zwnj که&zwnj دربارة&zwnj آنها فرمودند، گوشه&zwnj ای&zwnj از فضایل&zwnj آنها را برای&zwnj اصحاب&zwnj بازگو کردند. اکنون&zwnj در آثارحدیثی&zwnj ، شمار زیادی&zwnj فضیلت&zwnj برای&zwnj امام&zwnj حسین&zwnj (ع) نقل&zwnj شده&zwnj که&zwnj بسیاری&zwnj از آنها نظیرحدیث&zwnj « الحسن&zwnj والحسین&zwnj سیدا شباب&zwnj أهل&zwnj الجنة&zwnj » متواتر بوده&zwnj و یا فراوان&zwnj نقل&zwnj شده&zwnj است&zwnj .